Κώστας Καφάσης, Κώστα Ψυχογιού - Η Ώρα Της Φωτιάς / Τι Να Με Κάνεις Να Με Δεις flac album

ν με δεις σε κάποια απ' τις σκέψεις σου, αγκάλιασέ με γιατί σε πεθύμησα. ✿Να σας γνωρίζει καλύτερα από ότι εσείς τον ίδιο σας τον εαυτό. ✿Αυτός ο άνθρωπος πιστεύω ότι είναι ο άνθρωπος μας. ღ ✿Άλλωστε η αγάπη πονά.

α σταματήσει το βάρβαρο έθιμο με το σούβλισμα του αρνιού, λέει ο Μίκης Θεοδωράκης. λησιάζουν οι μέρες της αθρόας σφαγής αθώων ζώων χάριν ενός βάρβαρου εθίμου που θα έπρεπε να έχει προ πολλού εκλείψει. εβαίως αυτή είναι απλά μια πτυχή του όλου θέματος. άθε μέρα διαβάζουμε όλο και περισσότερα περιστατικά κακοποίησης ζώων, περιστατικά φριχτά που λογικά δεν μπορεί να διαπράττονται από ανθρώπους και μάλιστα -πολλές φορές- από νέους ανθρώπους. ι δείχνει άραγε αυτό για την κοινωνία μας; Τι άλλο παρά την γενικευμένη σε όλους τους τομείς σήψη! Η Πολιτεία είναι ανεπαρκής έως εντελώς απούσα. νώ θα ΄πρεπε να είναι παρούσα όχι μόνο κατασταλτικά αλλά πρώτα απ’ όλα παρέχοντας την.

πιο μεγάλη τέχνη είναι να ξέρεις να αποχωρείς την κατάλληλη στιγμή. apla esu den ksereis ti sou ginetai. φου δεν τοχεισ τι ρωτασ τι θελω. τα καυτα μονοπατια του χωρισμου και της αγαπης. οβαροτης ΥΠΟ ΤΟ ΜΗΔΕΝ. ελω να δω τα μουτρα σου οταν θα μετανιωνεισ. Non-profit organisation. μορφες Εικονες και Λουλουδια. μορφες εικόνες με ωραίες φωτογραφίες.

α βγω έξω στο δρόμο, θα γυρνάω σαν τρελός Δε θα & την ανάγκη και τα πρέπει κανενός Ο αέρας θα φυσάει το πρόσωπό μου διαρκώς Ελεύθερος θα είμαι και θα νιώθω σαν Θεός Δε θέλω να σε θυμάμαι και δε με νοιάζει αν αυτή τη νύχτα μόνος θα & Θέλω να σε ξεπεράσω μα πες μου τη μορφή σου αν θα ξεχάσω. ον είχα δει πολλές φορές πως κοίταζε ψηλά τα όνειρα έλυνε και του ‘διναν φτερά μαήρθε η ώρα της φωτιάς και έκαψε την μέρα χαρίζοντας του απλόχερα μια θέση στον αέρα Τώρα γυρίζει ζαλισμένος απ’ την μια άκρη στην άλλη προσπαθεί να καταλάβει στο μικρό του κεφάλι γυρνάει πολλά κοιτάει ψηλά χαριζει απλόχερα μια θέση στον αέρα ξανά σέρνεται μέσα σε παράσιτα τα.

ετάφραση: Κώστας Ουράνης. άποια φορά, μεσάνυχτα, ενώ εμελετούσα Κατάκοπος κι αδύναμος ένα παλιό βιβλίο Μιας επιστήμης άγνωστης, άκουσα ένα κρότο Σα να χτυπούσε σιγανά κανείς στη ξώπορτά μου. Κανένας ξένος, σκέφτηκα οπού χτυπά τη πόρτα, Αυτό θα είναι μοναχά και όχι τίποτ’ άλλο. υμάμαι, ήταν στον ψυχρό και παγερό Δεκέμβρη Και κάθε λάμψη της φωτιάς σαν φάντασμα φαινόταν. οθούσα το ξημέρωμα· μάταια προσπαθούσα Να δώσει με παρηγοριά στη λύπη το βιβλίο, Για τη γλυκιά Ελεονόρα μου, την όμορφη τη κόρη Όπως οι αγγέλοι τη καλούν, ενώ εδώ δεν έχει Για πάντα ούτε όνομα.

αί δία νά εἰπῶ μέ συντομίαν, ἐντεῦθεν ἠξιώθη νά γίνῃ ὄχι μόνον υἱός Θεοῦ καί ἀδελφός τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλά καί θεός κατά χάριν, κατά τό ἐγώ εἶπα θεοί ἐστε, καί υἱοί Ὑψίστου πάντες (Ψαλμ. ιατί δεν είναι δυνατό να πεθάνει κανείς χωρίς την προσταγή του Θεού και αν ακόμα τον δαγκώσουν μυριάδες δηλητηριασμένα φίδια.